Rodzice

Kryzys u dziecka

Aby dzia­łania po­dej­mowa­ne przez szko­łę były e­fek­tyw­ne, ro­dzi­ce po­win­ni mieć na nie rze­czy­wi­sty wpływ. Dla­te­go tak ważna jest współ­pra­ca i part­ner­stwo. Po­rozu­mie­nie jest nie­zwy­kle i­stot­nym e­lemen­tem w sy­tu­acjach trud­nych, kry­zyso­wych, któ­rych roz­wią­za­nie bez po­mocy ro­dzi­ców jest nie­mal­że nie­moż­liwe. Kry­zys dziec­ka jest mo­men­tem zwrot­nym w życiu, sta­nem zwią­za­nym z dużym na­pię­ciem e­mo­cjonal­nym, ne­ga­tyw­nymi u­czucia­mi, po­czu­ciem bez­rad­no­ści, a także ob­ja­wami so­ma­tycz­nymi. Niżej przed­sta­wio­ne zo­sta­ły symp­to­my kry­zysu u dziec­ka oraz za­sady po­stę­powa­nia z dziec­kiem u­moż­li­wia­ją­ce u­nik­nie­cie sy­tu­acji kry­zyso­wych.

 

SYMPTOMY KRYZYSU DZIECKA
(według Greenstone’a i Levitona)

Poznawcze:

  • dezorientacja
  • zawężenie pola uwagi
  • kłopoty z koncentracją
  • spontaniczne obrazy z przeszłości
  • niepewność
  • trudności w podejmowaniu decyzji
  • koszmary senne

Emocjonalne:

  • niepokój o przyszłość
  • ogólny niepokój
  • szok
  • zaprzeczanie
  • brak poczucia bezpieczeństwa
  • zmęczenie
  • poczucie
  • winy
  • poczucie utraty kontroli
  • żal
  • wściekłość
  • otępienie
  • niepewność
  • lęk
  • poczucie bezradności
  • depresja
  • panika
  • rozpacz
  • frustracja
  • nieprzystosowanie
  • oszołomienie
  • złość
  • podenerwowanie

Behawioralne:

  • wycofanie się
  • zaburzenia snu
  • wybuchy gniewu
  • zmiana w aktywności
  • nasilenie się zmęczenia
  • częste korzystanie ze zwolnień lekarskich
  • nadużywanie alkoholu lub leków
  • trudności w normalnym funkcjonowaniu
  • czyny antyspołeczne
  • częste wizyty u lekarza bez wyraźnych powodów
  • gniew na Boga
  • niechęć do wypełniania obowiązków religijnych
  • regresja
  • płacz
  • zmiana w sposobie komunikowania się
  • nadmierne zajmowanie się kryzysem i pomijanie innych obszarów życia
  • osłabienie wydajności w pracy
  • osłabione reakcje
  • reakcje histeryczne

 

ZASADY POSTĘPOWANIA Z DZIECKIEM UMOŻLIWIAJĄCE UNIKNIECIE SYTUACJI KRYZYSOWYCH

  • Przyzwalanie na popełnianie błędów (bezpieczna porażka).
  • Uczenie młodzieży czerpania korzyści z popełnianych błędów, oswajanie ich z sytuacjami zarówno sukcesu i powodzenia życiowego, jak i porażek oraz niepowodzeń.
  • Niewyręczanie dziecka, a towarzyszenie mu w dochodzeniu do prawidłowego rozwiązania.
  • W sytuacji oceniania — podkreślanie mocnych stron oraz prowokowanie do samodzielnego szukania błędów.
  • Stwarzanie okazji do ujawniania oraz realizowania zainteresowań w wybranych dziedzinach i wzmacnianie ich.
  • Zachęcanie do porównań ze swoimi poprzednimi osiągnięciami w określonym zakresie.
  • Modelowanie pozytywnego nastawienia do siebie.
  • Bezwarunkowe akceptowanie dziecka ocenianie zachowania, a nie osoby.
  • Unikanie etykietowania (jesteś głupi, dziwaczny, inny niż twoi rówieśnicy, nie taki, jak chcielibyśmy).
  • Uwzględnianie różnych potrzeb dziecka i udzielanie mu adekwatnego wsparcia.
  • Bycie otwartym na informacje zwrotne płynące od dziecka.
  • Wspieranie spontaniczności, kreatywności, pomysłowości i oryginalności.
  • Stosowanie strategii zaradczych i wspierających rozwój stosownie do indywidualnych problemów i momentów rozwojowych,
  • Otwarcie na pomoc specjalistyczną - dorosły także ma prawo nie radzić sobie ze wszystkimi problemami.

Żródło: Monitor Dyrektora Szkoły, nr 48/2014

 Drukuj  Email